ERZURUMLU ŞAİRLER-DERLEME   Not:   Bu kısımda   biyografi ve eserlerine fazlaca ulaşamadığımız şairlerimizi aldık.     1330 – 1914   HARBİ BAŞINDA İSLAMLAR’IN HALİ   Ey ağalar size tarif eyleyim: Pek perişan oldu hali İslam’ın Derdim çoktur, hangi birin söyleyim, Küffar’a pay oldu, mali İslam’ın.   Kiminin dağıldı dolu bohçası, Kiminin virandır gülşan bahçası, İşlenmez gümüşü, altın akçası, İncisi, mercanı, la’li İslam’ın.   Urus’un zulümü ol Arşa yetti, Ermeni’yi azdırdı, kılavuz etti, Çok İslam kırıldı, talandı, gitti, Yağmalanan kilim, halı İslam’ın.   Belli ki bizimdir, her külli kusur, Şeriat olmuştur yerlerde hasır, İslamlar, Küffar’ın elinde esir, Kayd ü bend bağlıdır kolu İslam’ın.   Yetiş bu imdada Ali – Murtaza, Küffar’ın elinden çok çektik ceza, Şefaat kılıcı Muhammed bize, Doğrudur erkanı, yolu İslam’ın.   Bazı ah çekende, artar kederim, Kimi der: kardaşım, kimi pederim’ Ben bir edna YETİM, yoktur medarım, Arkası Mevla’dır, dalı İslam’ın.     Şenkayalı Aşık Hasan YETİMOĞLU   Kaynak : Fahrettin KIRZIOĞLU; Şenkaya’nın En Yaşlı Halk Şairi Hasan Yetimoğlu;    Türk Folklor Araştırmaları Dergisi; Nu : 270; Cilt : 13;                Halk Matbaası; İstanbul, 1972; s. 6190-6191.     DUMLU Pek haşmetli kurulmuşsun, Taşmış taşmış durulmuşsun, Sen de hakka vurulmuşsun, Nazlı nazlı akan Dumlu. Koşup gidersin akçaya, Bazan atlı bazan yaya, Buzlu sular saya saya. Gizli gizli akan Dumlu. Kevserin saf suyu sende, Türkün asil huyu sende, En güzel, en iyi sende, Hızlı hızlı akan Dumlu. Şeref dolu adın senin, Dillerdedir yâdın senin. Baldan üstün tadın senin. Buzlu buzlu akan Dumlu. YANIK her gün seni anar. Kara bağrı durmaz kanar, Gurbet elden selam sunar, Der hasretin yaman dumlu Erzurumlu YANIK   LEYLA İLE MECNUN *   ----------   Bu bir efsane ki yıllarca avutmuş güzeli, İçe bir katre düşen sevgiyi sezdik sezeli Gönül aldanmada ruhun tutuşan busesine ----------   O ses akseyleyerek (Tur’daki TEVRAT) sesine Beni bir kul gibi görsen diye yalvardığı gün   Dedi: Mecnun bana, Rabbim gibi Sina’da görün. Ve nazar eyle ki, dolsun bu saadetle içim.   Böyle divane dolaştıkça perişan ve hiç'im. Nerdedir Meryem’i, İsa’yı saran sırlı nefes? Nerde Musa’yı bayıltan o tecellideki ses, Beni küfrüm ile mizana vurup hâk etsin.    Bu kader, başladığından daha korkunç; yetsin,  Diye bir hayli konuşmuştu Kays hatifle, ----------   Sen de kulsun, eğer alnında yazıldıysa çile O mukadder çekilir, emri ilahim uludur,   Bunu tebliğe edilmişti Davut, memur. Dedi bir vahy ile gizlendi çıkıp arşa Hüdâ   Bu sesin geçtiği yerden doğarak aksi seda Çöle baştan başa bir sır gibi doğruldu dönüp,   Bu tecelli ile nurdan ona Leyla görünüp, Dedi bahtın karadır saçlarımın rengi kadar,   Bu firakın, öbür alemde uzun vuslatı var. Hüzınü sardıkça geçer hasretin içten kokusu   Ruhu söyler, yüze her çehrenin aksettiği su. Bir teveccüh ederek Habil’e rahman gemide,   Geçecek toprağa ram etmedi mi Adem’i de. Kudretin hükmüne cennetteki bir elma dalı.   Buna bir başka misaldir şu Zeliha masalı Zemzemi KEVSER edip Bağ-ı iremden geçiren,   Aşk-ı memnu yerine meyve-i tubayı veren, Kudretullah’a sığın ki, bu karar Rabbin(in)’dir.   Dedi: Bir sır gibi kayboldu güzeller güzeli, Levh-i mahfuz denilen emri ilahi ezeli   Nice Leyla ile Mecnun’u çamurdan yaratıp, Dedi: (Kevn) eylediğin varlığı bilsin mahbup.   Kapanıp (Kabe) de Miraç yolunun mermerine, Bir avuç ömrü takup, gözlerinin son ferine.   Arş-ı alaya uzandıkça o aşkın piri Adem oğlundan alup iğreti şeytan, sihiri.   Etti insan denilen ilk kula tekrar oyunu, Bir tutam buğdaya, cennetle değiştirdi onu·   Bu masal böyle asırlarla geçerken nesile. Nice sultanları bir kul gibi ram etti dile.   Ne vefa etti cihanın o azım saltanatı, Ne o (Belkis )daki satvet, ne Süleyman tahtı.   Gemirüp kalbini ömrünce bu derdin kurdu, Ona bir hayli (Fuzuli) de giriftar oldu.   Yazdı yıllarca döküp fer, o fisun alemini Geçti, Leyla ile Mecnun’daki vuslat demini   Ve bu efsane de miras gibi devretti dönüp, İblisi, sırtının üstündeki posttan geçirip,   Ne o aşık, ne de aşktan bir eser kalmadı hiç. Sevenin hep sevmeyeni etmede linç.   Bu zaman öyle ki; Mecnun denilen sevgili (Bed), Çünkü (LEYLA) diye her gördüğümüz kul afet....   Cemil Cahit KOTAN   * Erzurum Vilayeti İhsan ÜNÜVAR İst.1954 a.g.s:74-75   ================================   ERZURUM’DA ÇAYHÂNE *   Güzel yurt Erzurum’da, Erzincan Çarşısı’nda, Şirin bir çayhanedir, dükkânlar karşısında   Basamakla çıkılır, çift kapudan geçilir Tertemiz bardaklarda taze çaylar içilir İlhan usta demlerse değişir zevki çayın, Öyle bir tılsım var ki içileni saymayın.   Kahve sahibi bile günde kırk bardak içer Çayların sihri ile insan kendinden geçer   Ne kadar lezzetli ki, doyum olmaz tadına, Benzer Şark’ın can yakan, sıcacık kadınına Kimi kıtlama ister, kimi şekerli sever Teklif yoktur burada, herkes keyfince içer.   Plaktan yükselirken memleketin havası, Dilden dile dolaşır, zaferin hatırası.   Tazelenir muttasıl çayların sıcak demi  Diyarın garipleri düşünür gurbet éli   Nasıl meftunsa millet DADAŞ’ların barına  İşte öyle doyulmaz Erzurum’un çayına.   H.Şinasi   * Erzurum Vilayeti İhsan ÜNÜVAR İst.1954 a.g.s:80     ERZURUM’U GEZERKEN   Yıpranmış çehresinde asırların izi var, Çökmüş harabelerle, dile gelse bu diyor.   Bize neler anlatır, burada olup bitenden Çürümüş bir iskelet ayrılır gibi tenden.   Zamanın kahredici pençesinde yıpranmış, Her adımda bir eser, içinden sönüp yanmış   Eski kubbeler ile bu gün hâlâ yaşıyor, Ölmez Türk sanatının şerefini taşıyor.   Şimdi bu eserlerin önlerinde duralım, Titizlikle işlenen Türk işine bakalım.   Çifte Minareler’e takılıyor gözümüz, Burada bizim olan, bu bizim iç özümüz.   Sanatın harikası yeşil çinide bile, Maziden akislerle, sanki geliyor dile.   Burda mermer yerine işlenmiş yeşil çini, Görenlerin her zaman aydınlatır içini.   Çöken hamamlarının kurnasında, tasında, Yosun tutmuş duvarlar, buğulanır pasında.   Mecal kalmamış artık şadırvan ortasında, Eriyerek dökülmüş zamanın potasında.   Camilerin içinde saklıdır hatıralar, Sanki kulağımızda, onların sesleri var.   Bu anda, kafanızda binbir macera yaşar, Bu ölmez hatıralar, benliğinizden taşar.   Ey bu mısralarımı okuyan Türk gençliği, Anlatılmakla bitmez, Türk’ün sanat benliği.   Bu kudretin önünde saygıyla eğilelim, Bu ölmez eserleri korumayı bilelim.   Kemal ÇORUH   * Erzurum Vilayeti İhsan ÜNÜVAR İst.1954 a.g.s:78     ERZURUMDA KIŞ   Don, kar, soğuk, bu beldede hiç bitmiyor hızı, Kış günlerinde Erzurum, ev yoksa bir sızı.   Şark’ın çan sesli zangası başta bu ildedir. Bahçe, çiçek tahassürü, her günkü dildedir.   Bambaşkadır bu bölgede mevsim dönüşleri, Ne hoş Palandöken’in de kar örtünüşleri.   Tek renge gözler usanmış, aylar beyazdadır, Uzunca bir yaza kalpler, her dem niyazdadır.   Etrafta bir sınır çizen tarihi kapular, Bir anda şehri süsleyen, muhteşem yapılar.   Evlerde zevk, semaverin safalı tütmesi, Çaylar gider, alışılmış, kışın üşütmesi.   Kış ortasında fırtına, hem olmasın tipi Dayanılmaz, insan değil, donduruyor jipi.   Kaytan bıyık, kara kaşlı haber diyor dadaş, Bir yolcu var, dokunmasın, yol ver, hey arkadaş,   Unutulmaz bu bölgenin başta Dadaş Barı, Elmas, gece yaşatırsa Erzurum’un karı.   Dr. Fazıl Güven   YAYLA ÇOÇUKLARlYIZ     Kökümüz Doğu’dadır. Yayla çocuklarıyız. Onurunu taç yapmış bir ulusun arıyız. Vatan sınırlarının çelik hisarlarıyız, Yayla çocuklarıyız, yayla çocuklarıyız   Yayla yeli füsunkâr, babarı eşsiz olur, Kuzu anasız, belki, yavru kardeşsiz olur, Sarp yamaçlar ardında ümit güneşsiz olur, Lakin, imanı sağlam yayla çocuklarıyız.   Gönlümüzde yavuklu, gözümüzde VATAN var Ceddimizde: tarihler, asırlar yaratan var,   Toprağımız altında ,toprak için yatan var. Biz bu yurda kul olan yayla çocuklarıyız.   Neriman ALTUĞ   * Erzurum Vilayeti İhsan ÜNÜVAR İst.1954 a.g.s:79       ATTILAR   GIŞ BİREZ UZANDİ BENDE DİRENDİM, EYMEGE ZAM GELMİŞ ÇOH SİNİRLENDİM AÇ GARIN ESNEDİM ÇOH SİNEKLENDİM BİR HAMURLUH UN YOH EVDEN ATTILAR   CİGARA İSTETDİ GALAĞAN SARDIH ENFLASYON ÇOH YÜKSEK ATEŞSİZ YANDIH UŞAH SÜT İSTEDİ EŞŞEGİ SAĞDIH ABES GARŞİLENDİ KÖYDEN ATDİLER   NİYET ETTIH ŞEHERE GİDAH ARABA BOZULDİ DEDIH YÜRİYAH TRAFİK RASTLADİ BUNA NE DİYAH KASGOMUZ YOĞUMUŞ YOLDAN ATTILAR   O GÜN ÇOH DOLAŞTIM ÇOHDA ACIHTIM BEŞ GURUŞ PARAM YOH CEKETİ SATTIM BİR PARKIN İÇİNDE UZANDIM YATTIM DEMEK HORLAMIŞAM PARKTAN ATTILAR   OKULA GETTIH AZ ADAM OLAH KRAVAT TAHTIH ÇOH RÜŞVET ALAH HALILAR SERDIH BİR İŞE GİRAH YALAĞAN DEDİ ORDAN ATTILAR   ASKERE GETTIHKİ TAM ADAM OLAH KOMUTAN SAĞ DEDİ BEN ATTIM SOLAH VURDULAR DÜMSÜĞİ PATLADİ GULAH ADAM OLAMADIH ORDAN ATTILAR   DOLAŞACAH DİYAR GURBET GALMADİ DOĞDUĞUMDAN BERİ ANAM AĞLADİ KİME OY VERDİYSAH ÇARE BULMADİ BUNİ DEDIM DİYE KÖYE ATTILAR   KİMİ FANTA İÇER KİMİDE KOLA GARİBİM HALİNİ ACEP KİM BİLE AĞZIM DABAH TUTTİ LOR YİYE YİYE BUNİDE DEDIM DİYE KÖYDEN ATTILAR   DÜNYADA YER YOHDUR GÖÇDUH AHRETE RABBİN KİM DEDDİLER GARİP NE BİLE SENDEN YAR OLMAZ DEDİLERGÜZEL CENNETE ZEBANİLER DUTTİ ORDAN ATTILAR   CEHENNEME GETTIH BİREZ İSSINAH BUZLARIMIZ ERİDI BİREZ KESTİREH ODUN KÖMÜR BELEŞTİR HEP BURDA GALAH ONİDE DUYDİ ORDAN ATTILAR   CENNETE GETTIH BİREZ GEZİNAH HER ŞEY BELEŞTİR ÇOH YİYAH İÇAH DEMER ÇOH YİMİŞİH AZCIH GEGİRAH ONİDE ÇOĞ GÖRDİ ORDAN ATTILAR   Dursun Kaya Hancı   ERZURUM’DA ÇAYHANE   Güzel yurt Erzurum’da,  Erzincan çarşısında, Şirin bir çayhanedir,dükkânlar karşısında.   Basamakla çıkılır çift kapudan geçilir, Tertemiz bardaklarda taze çaylar içilir.   İlhan usta demlerse değişir zevki çayın, Öyle bir tılsım var ki içileni saymayın.   Kahve sahibi bile günde kırk bardak içer, Çayların sihri ile insan kendinden geçer.   Ne kadar lezzetli ki,doyum olmaz tadına, Benzer şarkın can yakan, sıcacık kadınına.   Kimi kıtlama ister, kimi şekerli sever, Teklif yoktur burada,herkes keyfince ister.         Plâktan yükselirken memleketin havası, Dilden dile dolaşır, zaferin hâtırası.   Tazelenir muttasıl çayların sıcak demi, Diyarın garipleri düşünür gurbet eli.   H. Şinasi       DUMLU BABA   Buz gibi suyundan bir avuç içir İçime ferahlık ver Dumlu Baba Yüreğimde yanan ateşi geçir Gönlümü dağlara ser Dumlu Baba   Çimenli çiçekli Dumlu'ya çıksam Uzaktan şehrime özlemle baksam Okşasam koklasam göğsüme taksam Laleyi çiğdemi der Dumlu Baba   Sümbülündc parlar şebnem kırağı Bulutlar içinde Akbaba dağı Kargapazarı'ndan doğan şafağı Gurbette ufkuma ger Dumlu Baba   Orda bir yar sevdim incecik belli Kehribar bakışlı kardelen elli Dağların sırrını çözmüşsün belli Sevdanın sırrına er Dumlu Baba   Elimde buz  tutan berrak soğuk su Burnumda yarpuzla kekik kokusu Kafamda gurbette ölmek korkusu İçimde kalmadı fer Dumlu Baba   Yaşlandım bir daha yaylamı görsem Dağlarda dolaşıp hasret gidersem Gurbette yaşama veda edersem İsterim kabrime yer Dumlu Baba          CAHİT SOLAKOĞLU   MÜFTÜ AMCAMA*   Beyaz temiz sakalınla Güler yüzlü ak alınla Ne görkemli insandın sen   Bir sevgiydi, bir huzurdu İçimize doğan nurdu Senden bize doğru esen   Bize iman inanç verdin Hep güze şeyler söylerdin Hak'tan yanaydı ne dersen   Şimdi kabrindeki çamlar Şadırvandan akan sular Göğe el açmış insanlar Seni nasıl anar bilsen   CAHİT SOLAKOĞLU   * Mina 1991, Erzurum   AZİZİYE DESTANI   Bu yurdun her köşesi bir âbide taşıyor, Her âbide iftihar unvanıyla yaşıyor.   Bunların ikisini vereyim misâl diye; Batıda Çanakkale, doğuda Aziziye.   Çanakkale hakkında birçok destanlar yazdık, Temelini milletçe bütün kalplere kazdık.   Bu millet unutur mu kendine has değeri, Medar-ı iftiharı olan bu aziz yeri.   Büyük hatırasını her zaman ansın diye; Neslimize bıraktık bir muazzam hediye.   Bugün bu kutsal yere dikilen şu âbide, Namım iletecek ta ezelden ebede.   Ve ona bakanların gözleri yaşaracak, Ceddinin yaptığım imanla başaracak.   Aziziye ismiyle milletçe övünelim, Onu tanımak için o tarihe dönelim.   Sekiz kasım akşamı, sekiz yüz yetmiş yedi Aziziye’de durum tamamen şöyle idi   Bir sükunet içinde şehir uykuya dalmış, Bahri Bey tabyalarda iyi bir tedbir almış.   Bu sırada Moskoflar hileye başvurdular, Alçakça ve korkakça bize tuzak kurdular.   Bilerek başlarına kopacak kıyameti, Öncülere giydirip bütün Türk kıyafeti.   Gözlerine bir zafer hırsını aldırdılar, Ve Türk tabyalarına kahpece saldırdılar...   Hacet kalmamış idi birbirini ikaza, Kanlı bir cenk başladı artık boğaz boğaza.   Çok geçmeden Bahri Bey öğrendi hakikati, Bir hamlede kavradı bu acı vaziyeti.   Bizzat süngü takarak ön safta harbe girdi, O anık bir kumandan değil, yalnız bir erdi.   Topçu erleri o an bütün süngü taktılar, Bahri Bey'in peşinden bir sel gibi aktılar.   Cümlesinin gözleri olmuştu alev alev, Bir anda küçülmüştü o kahpe tavırlı dev...   Nitekim bu azınlık saatlerce dayandı, Bu arada Bahri Bey ağırca yaralandı.   Fakat akibetini sezdirmedi erlere Takattan düştü ama kendi düşmedi yere.   Bu cenk devam ederken şafak da söküyordu Birinci tabya da neredeyse çöküyordu.   Top sesleri gelince bir ara kulağına, Muhtar Paşa uyandı, o koştu Topdağı'na.   Oradan dürbünüyle vaziyeti kavradı, Elinde kuvvet azdı, buna çare aradı.   Derhal şehre inerek yardım istedi halktan, Bir emir Erzurum'a sanki gelmişti Hak'tan...   Tereddüt etmeden geldi ferman yerine Cenk havası okundu o gün ezan yerine.   Davul zurna sesini duyan dadaşlar coştu, Bu mutlu vazifeye can u gönülden koştu.   Askerin ayağına bağlanırken dolaklar, Sarıldı ahalinin bellerine kuşaklar.   Hilekar düşmanından almak için büyük öç, Aziziye'ye doğru bir şehir edecek göç.   O şehir ki şehitler kanıyla yoğrulan yer, Vatan müdafaasının bir sembolü olan yer.   O şehir ki Moskof’a tanıtmıştır adını, Seferber olduğu an erkeği ve kadını.   Kaptan Mehmet Paşanın emrinde iki tabur, Karskapı'dan çıkarken tarih duymuştu gurur.   Nasıl gurur duymaz ki bu dünya kurulalı, İlk defa görmekteydi çünkü böyle ahvali.   Bir karma ordu idi arkadan gelen kuvvet, Tarih bu manzaraya hayran olmuştur, evet.   Neneler ve Fatmalar, Gülsümler, Gülüzarlar Hem de Muhtar Paşayla ön safta yürüyorlar.   Dadaşlar şevk içinde, kalplerinde yok korku, Cenge böyle gidilmez, bir düğün alayı bu.   Hiç bir millet düşmandan almak için intikam, Mert göğsünü yapmadı çelikten bir istihkam.   Hiçbir millet bu yüksek payeye ermemiştir, Hiçbir millet yurt için böyle can vermemiştir.   Allah’ım, bu ne iman, bu ne muhteşem durum, Ayaklanmış yürüyor Tabyalara Erzurum.   Yürüyor haksızlığın hakkını vermek için, Yürüyor düşmanını yerlere sermek için   Öyle bir ordu ki, kadın erkek, gelin kız, Akıyor bir sel gibi, imanından almış hız.   Hangi millet böyle bir ordu kurabilir? Hangi kuvvet bu selin önünde durabilir?   Omuz omuza gelmiş paşa, asker, ahali, Dünyada görülmedi bu ordunun emsali.   Öyle bir birlik ki bu ihtiyacı yok başa, Allah Allah sesleri yükseliyor ta arşa.   Çok geçmeden cenk olan sahaya varılmıştı Moskof sürülerinin safları yarılmıştı.   Düşmanı şaşırtmıştı bu muazzam manzara, İlk darbede almıştı can evinden bir yara...   Nasıl şaşırmasın ki bu mukaddes serhaddin, Müdafaası uğruna koşmuş cepheye kadın.   O kadın ki vatanı ve namusu yoluna, Baltasını sallıyor güvenerek koluna.   O kadın ki görmüyor düşmanın kılıcını, Satırıyla alıyor kardaşının hıncını.   O kadın ki bakmadan soluna ve sağına, Tırnaklarım salmış bir düşman gırtlağına.   Tazelenmiş yetmişlik dedenin cenk hevesi, Elinde paslı pala, dilinde Allah sesi.   Vuruyor mukaddes din ve Muhammed aşkına, Vuruyor dinlenmeden vatan, millet aşkına.   Naralar atmaktalar coşmuş cesur Dadaşlar, Bu arslan seslerinden inliyor dağlar taşlar...   Artık güneş batarken bir güneş doğuyordu, Neticede haklılar haksızı kovuyordu,   Bu destanı yazarken gözlerim yaşarıyor, Çünkü bir vatan aşkı, ne işler başarıyor!..   Kitaplar yazsam bitmez Aziziye destanı, Ey o soyun evladı, bu adı iyi tanı.   Senin de damarında o ecdadın kanı var, Ve içinde o günün aynı heyecanı var.   Aziziye bizlere bir vatan bağışladı. Türk şanını tarihe, yaldızla nakışladı.   O şehir ki Moskof’a tanıtmıştır adını, Seferber olduğu an erkeği ve kadını.   Kaptan Mehmet Paşanın emrinde iki tabur, Karskapı'dan çıkarken tarih duymuştu gurur.   Nasıl gurur duymaz ki bu dünya kurulalı, İlk defa görmekteydi çünkü böyle ahvali.   Bir karma ordu idi arkadan gelen kuvvet, Tarih bu manzaraya hayran olmuştur, evet.   Neneler ve Fatmalar, Gülsümler, Gülüzarlar Hem de Muhtar Paşayla ön safta yürüyorlar.   Dadaşlar şevk içinde, kalplerinde yok korku, Cenge böyle gidilmez, bir düğün alayı bu.   Hiç bir millet düşmandan almak için intikam, Mert göğsünü yapmadı çelikten bir istihkam.   Hiçbir millet bu yüksek payeye ermemiştir, Hiçbir millet yurt için böyle can vermemiştir.   Allah’ım, bu ne iman, bu ne muhteşem durum, Ayaklanmış yürüyor Tabyalara Erzurum.   Yürüyor haksızlığın hakkını vermek için, Yürüyor düşmanını yerlere sermek için   Öyle bir ordu ki, kadın erkek, gelin kız, Akıyor bir sel gibi, imanından almış hız.   Hangi millet böyle bir ordu kurabilir? Hangi kuvvet bu selin önünde durabilir?   Omuz omuza gelmiş paşa, asker, ahali, Dünyada görülmedi bu ordunun emsali.   Öyle bir birlik ki bu ihtiyacı yok başa, Allah Allah sesleri yükseliyor ta arşa.   Çok geçmeden cenk olan sahaya varılmıştı Moskof sürülerinin safları yarılmıştı.   Düşmanı şaşırtmıştı bu muazzam manzara, İlk darbede almıştı can evinden bir yara...   Nasıl şaşırmasın ki bu mukaddes serhaddin, Müdafaası uğruna koşmuş cepheye kadın.   O kadın ki vatanı ve namusu yoluna, Baltasını sallıyor güvenerek koluna.   O kadın ki görmüyor düşmanın kılıcını, Satırıyla alıyor kardaşının hıncını.   O kadın ki bakmadan soluna ve sağına, Tırnaklarım salmış bir düşman gırtlağına.   Tazelenmiş yetmişlik dedenin cenk hevesi, Elinde paslı pala, dilinde Allah sesi.   Vuruyor mukaddes din ve Muhammed aşkına, Vuruyor dinlenmeden vatan, millet aşkına.   Naralar atmaktalar coşmuş cesur Dadaşlar, Bu arslan seslerinden inliyor dağlar taşlar...   Artık güneş batarken bir güneş doğuyordu, Neticede haklılar haksızı kovuyordu,   Bu destanı yazarken gözlerim yaşarıyor, Çünkü bir vatan aşkı, ne işler başarıyor!..   Kitaplar yazsam bitmez Aziziye destanı, Ey o soyun evladı, bu adı iyi tanı.   Senin de damarında o ecdadın kanı var, Ve içinde o günün aynı heyecanı var.   Aziziye bizlere bir vatan bağışladı. Türk şanını tarihe, yaldızla nakışladı.   SALİM ÖZMEN   Kaynak:http://www.ceyhanecza.com.tr   65 Askerin Acıklı Destanı *   Erzurum dağları büründü kara Felek yaktı bizi bir kızıl nâra Anayı, babayı düşürdü zâra Kader böyleymiş anam ne çare   Dağlara gerildi feleğin ağı Askerin hasreti ana kucağı Mezar oldu bize asker ocağı Kader böyleymiş anam ne çare   Mektuplar yazın bütün dosta, eşe Kara haber verin bacı, kardeşe Altmışbeş arkadaş yandık ateşe Kader böyleymiş kardeş ne çare   Feleğin oku işledi derine Künyemizi verin mektup yerine Herkes ağlasın kendi askerine Kader böyleymiş kardeş ne çare   Korkmaz ölümden, Mehmetçiktir adım Kendimi vatana kurban adadım Köyüm uzakta, duyulmaz feryadım Kader böyleymiş dostlar ne çare   Bir infilak oldu, asker uyandı Koğuşun içi kızıla boyandı Acı feryadımız arşa dayandı Kader böyleymiş dostlar ne çare   Erzurum'un kışı gelir zamansız Kapıyı bacayı bastırır ansız Alevler içinde kaldık amansız Kader böyleymiş kardeş ne çare   Sabahsız geçer korkulu anlar Ateş çemberinde çırpındı canlar Eridi kemikler, kurudu kanlar Kader böyleymiş kardeş ne çare   Ateşler içinde acıdır ölüm Döküldü etlerim hep dilim dilim Ne gözlerim kaldı, ne mendilim Kader böyleymiş anam ne çare   Ateşler içinde koştuk sağa sola Yan yana döndük kuru toprağa Vatan için girdik kara toprağa Kader böyleymiş anam ne çare   Askerlik çağı sorulmaz yaşımız Vatan hizmetinde yandı başımız Erzurum dağları mezar taşımız Kader böyleymiş kardeş ne çare   Ateş yarasıdır ölümü acı Elleme doktor bulunmaz ilacı Teskere yazın olmadı sılacı Kader böyleymiş doktor ne çare   Kızıl alev söndü sabaha yakın Erimiş kemikler, analar bakın Şehit anaları ağlaman sakın Kader böyleymiş anam ne çare   Vatan borcudur çıkarız talime Asker olan her an hazır ölüme Ölüm haberimi verin Ali'me Kader böyleymiş Ali'm ne çare   Sılada yavrular görmedi gözüm Kurban oldum vatana Türk'tür özüm Ardımda ağlamasın oğlum, kızım Kader böyleymiş yavrum ne çare   Ateş yarasını doktor saramaz Oğlum küçüktür, kızım pek yaramaz Selamım kesildi beni aramaz Kader böyleymiş kızım ne çare   Kışlalar doldu Mehmetçik yuvası Bandolar çalıyor matem havası Kumandanlar ağlar, asker babası Kader böyleymiş kumandanım ne çare   Erzurum suları akıp çağlasın Yavrular resmime bakıp ağlasın Analar, bacılar bakıp ağlasın Kader böyleymiş bacım ne çare   Geçmez anam yaramızın sızısı Yaramın dermanı asker kuzusu Bas bağrına, budur alınyazısı Kader böyleymiş anam ne çare   Âşık Mehmedim, aşığım yurduma Çağıran olsa da bakmam ardıma Kimse derman olmaz benim derdime Kader böyleymiş dostlar ne çare   * Âşık Mehmed tarafından yazılan bu şiir, Erzurum Dumlu beldesinin Yeşildere (eski adı, Giregörsek) köyünde, bir yangında yanan 65 askerimiz için yazılmıştır.   Deyiş   Ben gülü deste bağlarım Desteyi dosta bağlarım   Hâşiizâde Hacı Ali (Erzurumlu Hacı Haşıl) Efendi     VEHBİ EFE'NİN ARDINDAN*   Taziyeler yazın Dâru'l-amane Gönül ikliminin sultanı gitti Okusun daima ehl-imane Hidayet rahının burhanı gitti   Bâd-ı hicret esti, bozuldu bağlar Bütün ehl-i iman buna ağlar Karaları giydi laleli dağlar Derya-yı himmetin ummanı gitti   Gitti o yâr ile muhabbet demi Bağlandı dilleri hasretin gamı Kesilmez gözlerden firkatin nemi Saadet bağının serbanı gitti   Hakkı isharıldı gönülden varı Sevda-i sivadan kılmıştı arı Kimseye kılmazdı âh ile zârı Kisver-i selamet hakanı gitti   Bin üçyüz senesi hem altmışüç'te Makam-ı efsemce kabri burcunda Ümmete yardımcı Hak huzurunda Şefaat bağının bağbanı gitti   İsmi Mahmud idi mahlası Vehbi Ateşe yandırdı Şark ile Garbi Yadigârı kaldı Seyyit'le Hasbi Dillerin ebedî irfanı gitti   Üryani   * Adımlar, 1970   Mahmud Vehbi Efe'den Seçmeler   " Köpek sen benden alasın ki Kürkün eskimek bilmez Tabiat ehlidir, ehlin Pilavın mercimek bilmez"   "Gönül âh eyleme seni sende bul Her dem ağlayanlar yola gelmiştir Ecel şerbetini içersin bir gün Doğmadan ölümün bile gelmiştir   Mansur'u Yâr için çektiler dâra Bulmadı Nesimi bu derde çare Ferhad Şirin için düştü pek zâre Gözyaşı kan gibi sele gelmiştir   N'ola bize gelsin muhbir-i sâdık İhlaslı, huluslu güzel bir âşık Hayatı Vehbi'nin ciğeri yanık Şeydâ bülbül gibi zâra gelmiştir"   Gurbet Eli Bir gün gelirsem, bu gurbet elinden, O ulu dağlarına, varacağım. Çile erlerinin, geçtiği yerden, Gül dalından, bir demet alacağım. Çıkıp çimenli, karlı yerlerine, Tefekkür alemine dalacağım. Dokunacağım kalbin bam teline, Her çiçekten, bir ibret alacağım. Koynuna aldığın, cihangirlerin. Kanayan yarasını saracağım. Aşk aleminde ona erenlerin, Ocağından bir filiz alacağım. Dağlar eteğinde serin bir dere, Çağlayanın sesine ereceğim. Gelen gidecektir, geldiği yere, Nur ordusundan haber alacağım.   Narmanlı/Cevri Yılmaz   GÖTÜRMÜŞ Karşısına geçip baktım aynaya Yıllar benden neler almış götürmüş Boşuna inandık kandık dünyaya Yıllar benden neler almış götürmüş Ne tansiyon vardı ne romatizma Elime alınca korkardı kazma Şimdi sözüm geçmez oldu kızıma Yıllar benden neler almış götürmüş Tarak işlemezdi benim saçıma Şimdi sanki karlar yağmış başıma Ekmek bile sert geliyor dişime Yıllar benden neler almış götürmüş Bu yandan öteye mutlaka göç var Ne gözde fer kaldı ne dizde güç var Arkaya baktım da koça bir hiç var Yıllar benden neler almış götürmüş Gel de gör halimi bak ne hal oldu Tansiyon yükseldi tavana vurdu Siyah saçlar gizli, gizli kayboldu Yıllar benden neler almış götürmüş Dur da sen Fikret'i bir dinle dostum Of bile demezdim delinse postum Oğlum öfkelendi korkumdan sustum Yıllar benden neler almış götürmüş.   Narmanlı/FİKRET CENGİZ   http://www.narman.com/basindanarman_dosyalar/siirnuri1.htm   Erzurum Gelini Erzurum dedikleri dümdüz bir ova. Karlar beyaz kuş olmuş,dağları yuva Anam,adın dilimde sessiz bir dua. İncinirsin, elinden tutamıyorum. Bu odalar bir tek senin mi kaderin? Yüreğine dert olmuş bütün kederin. Ne kadardı bu yaran,ne kadar derin? Paramparça oluyor, bakamıyorum. Kolların çürümüş, iğneler tutmuyor. Uykun var anam, doktorlar uyutmuyor. İlaçlar boş, ateşini soğutmuyor. O hallerini,aklımdan atamıyorum. Yanağımda duracak hep, o son busen. Kefeninmiş anam çiçekli elbisen. Tutamıyorlar beni şimdi bir bilsen. Gidiyorsun, yoluna duramıyorum. Dağlar sarmış Erzurum’un her yanını Gelin ettik seni salını salını Erzurum da anam bıraktın canını. Görme anam halimi, kanamıyorum.   muharrem akkaya   Güzel Ey, hiçbir lügate sığmayan berzah gülü! Ey,ateş'e şiirler yazan yorgun pervane, Ey,eşine bir dahi rastlayamayacağım kusursuz güzellik! Elif. elif-i maksure! Devrenin gölgesinde yolumu gözleyen güzel. Beni ağlatan,zâr'a bağlayan güzel. Gül kokusunu salmada,akşam iniyor olmalı Sefâ'lar açmaya başladı. Vuslatımıza az zaman kaldı, sabret!   muharrem akkaya   O YERDENİM Basmalarda Urus Topu oynardık Yazda Ekrek'in Çayında çimerdik Dikmetaş, Mehenk çayırın biçerdik Tuplarında mısır pişen yerdenim. Üç aylığına yaylaya göçeriz Sütlü,Garodan soğuk su içeriz Dağlarından mantarlarını toplarız Buram buram çiçek kokan yerdenim. Kahve önlerinde şakalaşırdık Muhtar Suat, Dursun Deligözle gülerdik Mutlulukları birlikte paylaşırdık Birbirine destek olan yerdenim. Yoksulluğuna pek isyan etmeyen Bulduğu ekmek peynire şükreden Gücünü çilekeş hayattan alan Kaybettiğine ağlamayan yerdenim. Türklüğü, Mukaddestir İslam dini Vatanı,Bayrağı yüce değeri Hiçbir şeyle değiştirmeyeceği Göğsü imanla dolu bir yerdenim. Yıllarca borç bildim hizmet etmeyi Narman,Lisende hoşgörü, sevgiyi Birinci yapmak için gündüz-geceyi Birbirine katan insanlardanım. Adım Nurettin soyadımsa ESER Karı,soğuğu insanı buz keser Dostluğu, arkadaşlığı çok sever Bize dörtlükler yazdıran yerdenim.   NARMANLI/ Nurettin ESER   NARMAN DİYARI Aşıklar diyarı Narman candır Aşık Sümmani derda devadır Ozanlara harman olmuş meydandır Gönülden bir selam vermek isterim. Can gözüyle destan yazıp okumuş Nakış nakış sevgi dokumuş Bülbül olup güller için söylemiş Gül olup dalında durmak isterim. Aşık sümmani sazını halkı için çalardı Nice dadaşı kendisine bağlardı Memleketine hasret kalanlar Dinleyince deryaya dalardı. Yazıcı’dan selamlar olsun Kalbiniz dostluk nuru ile dolsun Arada dağlar var çok uzak yolsun Dostlar diyarına varmak isterim.    NARMANLI/HÜLYA YAZICI   Bu Dağda Bir büyük destanın acı meltemi, Her sabah her akşam eser bu dağda. Dün gibi tazedir derin matemi, Şuur durur,mantık susar bu dağda. Bilirim sizindir yüksek makamlar. Şüphe yok diridir,ölmez bu canlar. Şehit yarasından akan al kanlar, Yıllar oldu hâlâ,sızar bu dağda. Kar içinde gece atıldı pusu. Temmuzda üşürüm, geçse mevzusu Kapanır mı kahramanın mevzisi? Bir ordu hücuma hazır bu dağda. Yatan şehitler var evliyalar var. Onlarla yüceldin ALLAHUEKBER Devriye misali yüzbinlerce er. Bir uçtan bir uca,gezer bu dağda Gece gidem dedi,bu dağdan aşam Gayret edip düşmana tez ulaşam. Ah!..ah!..Bilmez misin Ey Enver Paşam? Kış ile yapılmaz Pazar bu dağda. Mısralar yetmiyor etmeye methin . Düşmanlara korku salar heybetin Bir kale misali her bir Mehmet’in Ay yıldız uğruna mezar bu dağda. Dört mevsimde boranın var karın var Türk’ün tarihinde mühim yerin var. Künyesiz bağrında nice erin var Yaratan ismini yazar bu dağda. Vatanın sahibi bu yüce erler. Ebedi bizleri, unutma derler. Ali der kalp gözü kapalı körler Eminim gerçeği sezer bu dağda.   Ali İhsan Gürbüz http://www.erzurumlu.net/siir/sair.asp?sair=89   Şenkayalı olan şair, küçük yaştan itibaren şiir yazmaya babasıyla beraber başlamıştır. Kendisi Halk Eğitim Müdür yardımcılığı ve Şenkaya Öğretmen evi müdürlüğü yapmaktadır. Çevresince vatanına olan sevgisi ve ince zekasıyla da tanınır.)   DADAŞIM AĞAM Ben Dadaşım ağam! kardeşlik dostluk bende, Kalleşlik nedir bilmem, Cephede nöbet tutar, Aşınmaz dağ, geçilmez umman olur sınır beklerim. Ben Dadaşım ağam! Yiğitlik, mertlik bende, başka Ülkü tanımam Severim Erzurumun taşını, toprağını Nenehatun anamdır öperim ellerini. Ben Dadaşım ağam! Sevgi, merhamet bende, esaretten hoşlanmam Palandökenden nara atarım, Allahuekber ses verir Aras'dan su içer, Çoruh'ta yüzerim. Ben Dadaşım ağam! Güzellik iyilik bende, namertleri sevemem. Alışığım davul zurna sesine, bar oynar, cirit atarım. Dostuma kurban olup, düşmana aslan kesilir, Erzurumu beklerim DADAŞ'ım ağam. Cevdet SEZGİN YEMEK DESTANI Her nereye varsam kırklar ocağı, Üçlerde, beşlerde kaynar mutfağı, Horosan döşeli şahin konağı, Bizde bu tekkeyi bir han eyledik. Bismillah okudum ince tağama, Yağ, bal, kuru kaymak durdu selama Baklava, börek kuzuca helva Döküp şu meydana harman eyledik. Paça, tirit bir araya cem oldu, Mercimek, kalacuş, hoşafla geldi Şu ispir lobiya ne şöhret oldu, Pilava aşkını bürhan eyledik. Kabak binnaz ile geldi meclise, Gönlümün burcunu kırdı herise, Sene bir kere bulduk harisi, Üç gün bir dolapta mehman eyledik. Kara pınar, soframızda tarhana Çapar çekti önümüze barhana, İmansız brani, dinsiz lahana, Elaman elinden nardan eyledik. Pirinç de nazından çekti nareyi, Dedi kamaştırırım köşkü, sarayı, Koca bulgur dolaştırdı dünyayı, Bin beşyüz kuzuyu büryan eyledik. Erişte derki sıra benimdir, Saçlarda kavrulan benim serimdir, Kavut haşlaması, " Mevla Kerimdir", Nice yoksullara derman eyledik. Yumurta da derki, önümden savuş, Her vakit mecliste benim baş çavuş, Kizirin muhtarı, ol da tez kavuş, Bu meydanı sana merdan eyledik. Deli kaymak coştu, coştu boşandı, Altı ziynetlendi, yere döşendi, Tel helvası kılıç kalkan kuşandı, Kurutlu haşılı kalkan eyledik. Yemek tamam oldu, adın, sorma! Nöbeti bekliyor soruğu burma, Darçın, karanfilli, beyazlı dolma, Döktük bu meydana, harman eyledik. Cevriye KAYA KÖY GÜZELLEMELERİ Kekikli yamaçların türküsü başka olur Gediğinde salınır Madur'un dolunaylar Aşık olursa insan burada başka olur İçinize dökülür nice köpüklü çaylar Şu Hendek'e gidip de içmeyenler ne bilir Gramah'ın suyunun o emsalsiz tadını Cenker, köylerin hası, rüyaya girebilir Anmamak mümkün müdür tarihteki adını Yeşilyurt, ah Yeşilyurt yeşilin en güzeli Vatani hikayesi yayılmış dilden dile Kızılcığı ve dutu şu Karab da yemeli Doldurmalı ardından dolu dolu bir file Bahçelide bahçeler bahçe bahçe üstüne Akar aralarında Başköy'ün şirin çayı Bur da nice türküler sevdaların üstüne Gül atar sevgiliye aşkın dikenden yayı Başköy köylerin başı, Hacıdamar'dır yaylası Şu Yedi Göller'inde keklikler kanat çırpar Hele bir kez doldurun sulu Cinudor'dan tası Yüreğiniz, suların yüreği gibi çarpar Suların nikahını şu Aksuda kıymışlar Yazmışlar dört bir yana ipek hanın şanını Öbek öbek gölleri dağlarına yaymışlar O tulumlu barları yakar insan kanını Taşların ihtişamı şu Sırakonaklar da Ne gizemli eylemiş bu şirin köyümüzü Periler fısıldaşır o sessiz sokaklarda Turizm de güldürün herzaman yüzümüzü İspav Vakfı Başkanı Yaşar YILMAZ PINAR Ak pınar, suya hasretler üstüne Salınıp yanından, güzeller geçsin Sevenler sevilenler üstüne Keremler, Mecnunlar, Leylalar geçsin. Yazları, kışları peş peşe ekle Ayları yılları bıkmadan bekle Seven gönülleri, tartıver denkle, Çocukluk yıllarım önümden geçsin. Çatlamış dudaklar, suya hasrettir, Tutuşmuş yürekler, suya hasrettir, Beklenilen yıllar, sana hasrettir, Bu yanık bağrıma akıver geçsin. Her zerren, bir hayat cana getirir, Gözler nemlendirir, hayat geçirir Islak damlaların tutuver bir bir, Yanan şu kalbime serpiver geçsin. Aktığın yerlerin, gülleri açar, Sensiz bu hayatın; bil tadı kaçar, Bırakma ne olur, dünyada naçar, Gönlümü gönlüme takıver geçsin. Seven gönüller yanıktır, yanık, Seni bir yargıç say, beni de sanık İnan sevdiğime Allah'tır tanık Kolların boynuma, atıver geçsin. İspir eski Milli Eğitim Müdürü İbrahim SALDUZ CANIMI VERİR DE VERMEM İSPİR'İ Düşmanlar saldırdı her iki yandan Canımı verir de, vermem İspir'i Gücümü alırım o asil kandan, Canımı verir de, vermem İspir'i. Mustafa çavuş'la İnayet Osman, Başkapan Müftü'de bulunur plan, Bütün sırlar çözülmüş o zaman, Canımı verir de, vermem İspir'i Kadını erkeyi savaşa hazır, Bu Türk'tür, düşmanı kazır, Bir kalemiz vardır Çoruh'a nazır, Canımı verir de, vermem İspir'i İspir'li düşmanı Çoruh'a döktü, Oturdu diz üstü bir tekbir çekti, Sonunda bayrağı kaleye dikti, Canımı verir de, vermem İspir'i Şubat 25'de Kurtuluş günü, Canımı verir de, vermem İspir'i Ben firari ilan ederim bunu, Canımı verir de, vermem İspir'i Aşık FİRARİ NOSTALJİ Bugün hallerini bilmek istedim, Hayalleri senle kurmak istedim, Dayanamadım hasretine,Sormak istedim. Oralarda hava nasıl mi canım? Seni sevdikçe doymak istedim, Hatıranı şimdi tatmak istedim, Özledim sesini duymak istedim, Sonbaharda duygular hazin mi canım? Anılara dalıp kalmak istedim, Resimlerin alıp bakmak istedim, Siyah-beyazları asmak istedim, Yağmur pencerene vuruyor mu canım? Yazdığım şiirleri yırtmak istedim, Sevdalı türküleri yakmak istedim, Okuma, dinleme, üzülme istedim, Seninde gözlerin ıslak mı canım?   Hüsnü Temel SALDUZ   (İspir Ziya Paşa İlköğretim Okulu Türkçe Öğrt. ) İSPİRİM Ovasıyla, yaylasıyla, dağıyla Şarıl şarıl akan tatlı sularıyla Bostenıyla, bahçesiyle, bağıyla Şirinmi şirinsin güzel İspir'im. Bahar olur binlerce çiçek açar, Çevresine nice güzel kokular saçar, Yaylalarında meler koyun, kuzuları, Ormanıyla, dağıyla güzel İspir'im. Yedi göller vadisi, Yüksek Kaçkar dağları, Her zirveden ses gelir, ötüşür keklikleri, Aksu mahallesinin alabalığı çoktur, Misafirperverdir güzel İspir'im. Yüzonsekiz köyüyle bayramlaşır her an, Yüksekçe kalesiyle seyranlaşır alan, Güzeldir camileri, bize yadigar kalan, Yakınından geçiyor Çoruh güzel İspir'im. Anlatmakla bitmiyor, gezipde görmek gerek, Çoruh vadisinde Raftingler etmek gerek, Meşhur arı balının tadını bilmek gerek, Özlemin baldan tatlı güzel İspir'im.. Muammer POLAT   http://www.ispirim.net/siirler.asp   Ağlasın Bu fani Dünya’nın cefasını değil, Sefasını sürüp de gülen ağlasın. Bir kırık çöreğe ah çeken değil, Türlü tevir(1) yiyip içen ağlasın. İnsan olan elbet çekecek çile, Ayık etmiş Mevla’m bülbülü güle, Çıkıp doğru yoldan sapınca çöle, Bayaban(2) eline düşen ağlasın. Yalnızca sen değil, çok kimse hasta, Ne malına güven ne de bir dosta, Üzülmesin muhtaç olan bir posta, Lahur şal(3), ibrişim saran ağlasın İnsanlık yolundan yürü hey Erdem, Vuslatı Mevla’dır(4) çare bu derden, Evlad u ıyalim(5) tutmasın matem, Kâfi seni seven yaran ağlasın. (1) Çeşit çeşit, değişik değişik. (2) Gayri resmi otorite. (3)Pakistan’ın Lahor şehrinde yapılan kumaş. (4)Mevla’yı sevenlerin O’na kavuşması. (5)Karısı ve çocukları   Aşık İhsan Erdem,   (Pasinler ‘in Yukarı Söğütlü köyünde yaşamış bir halk şairi (Ölümü 1998))   KÖYÜM OY   Gurbet elde akşam olur ağlarım, Coşar ,taşar nehir olur çağlarım, Nerede kaldı mor sümbüllü bağlarım, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Hiç aklımdan çıkmaz yaylanın yolu, Kurumuş çiçeği,solmuştur gülü, Ne olacak bilmem, köyümün hali, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Her taraf dikenli, sineme batar, Nice yiğitlerin kabrinde yatar, Hasretin sineme bir hançer atar, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. İyi hatıralar geçmişte oldu, Verintap, Karataş çok uzak kaldı, Mevsim kurak geçti güllerin soldu, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. En derin yarayı bana sen verdin, Çok sevdiğim canımı, elimden aldın, Gönlümü kavurdun ömrümü çaldın, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Yaylanda gezer, seyran ederdim, Seni gördüğüm gün bayram ederdim, Özellikle senin suyun özledim , Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Ayrıldın ya sanki, ömrüm azaldı, Hazan oldu dağlar bağım bozuldu , Genç yiğitler öldü destan yazıldı, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Özlemişim senin temiz havanı, Kireç kokan taş duvarlı odanı, Tezeklerle ısıtan sıcak sobanı, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy. Cevdet de yetişti gurbete çıktı, Gurbetten usandı canından bıktı, Deprem oldu taş duvarın yıkıldı, Uzaklardan özlediğim köyüm oy oy.   CEVDET VURAL (ŞENKAYA/EVBAKAN KÖYÜ)   CANIM GÜLVEREN Suların soğuktur tertemiz havan Sende yaşadıkça yemedim yavan Peynir bulamazsam hazırdı soğan Aç kalmadım sende güzel GÜLVEREN İlkbahar gelince açar güllerin Sabah erken eser seher yellerin Karanlık gecede hep yıldızların Akar gider canım güzel GÜLVEREN Babamı anamı emanet ettim Sende bırakıp ta Askere gittim Sanma ki onları Külli terk ettim Seni çok özledim güzel GÜLVEREN Belki bir gün nasip olur dönerim Güzel günlerimi tekrar anarsam Anamı babamı tekrar görürsem Sevinç kaplar beni güzel GÜLVEREN Biraz Ova biraz dere biraz dağ Ne olursa olsun hepsi bana bağ Aklıma gelince şimdi tere yağ Hüzün kaplar beni güzel GÜLVEREN Acıyla buruştu bak yine yüzüm Ağlaya ağlaya kapandı gözüm Ağaçlar dökünce yaprağın güzün Keder kaplar beni güzel GÜLVEREN Ne ararsam bil ki hepsi sende var Kış olunca kaplar her tarafı kar Kalınca uzakta ela gözlü yar Hüzün kaplar beni güzel GÜLVEREN Bir taraf mezarlık bir taraf meşe Kötü söz etmedim etmemde haşa Upuzun ayrılık gelince başa Hüzün kaplar beni güzel GÜLVEREN Fasulyesi çiçek açar yaz ile Söylesin mısırı gelsin de dile İrice patates kuylasam küle Doya doya yesem turp'un GÜLVEREN Ekşi ahlat derler onun adına Doyum olmaz elmasının tadına Tavada kızarmış tavuk buduna Ekmeğimi sürüp yesem GÜLVEREN Bostanında olur bol yerelması Yeşil büyük soğanını yolması Yoğurdunun yaylalardan gelmesi Ne hoş olur yazın güzel GÜLVEREN Ekmeğin açıktır Peynirin beyaz Kış olunca çıkar sertçe bir ayaz Odunuyla meşhur bizim Godboğaz Ne hoş olur sende gezmek GÜLVEREN Acısuyun Çağsor köyüne sınır İkindi zamanı Ezan okunur Tezgahında çul cecim i dokunur Çulunu özledim senin GÜLVEREN Çarğağa yasladın sağlam temelin Yağmurlar yağınca geliyor selin At üstünde daha güzeldir gelin Düğünün özledim senin GÜLVEREN Erdavut'ta Şehitlerin yatıyor Ziyaret Şanına çok şan katıyor Üçtaşların Bana cilve satıyor Dıretin özledim senin GÜLVEREN Soğmun'la muhalif büyük güneyin Komşular susun da beni dinleyin Yolları yokuştur bizim peneğin Peğlerin özledim senin GÜLVEREN Çağsoru, Şamkası at yolu ile Söylesin dağları gel sinde dile Soğmunu Bariği Zuvartı ile Keveng'in özledim senin GÜLVEREN Ah çeksem dayanmaz düz olur dağlar Düşünce ateşi Yüreğim dağlar Kardeşi beline kurdele bağlar Gelinin özledim senin GÜLVEREN Teker teker saysam bir ömür yetmez Hayalimden hatıralar silinmez Düştüm gurbet ele halim bilinmez Resmini özledim senin GÜLVEREN Senin için inim inim inlesin Dursun Yolcuların beni dinlesin Bir ah çeksin birde destan söylesin Türkü nü özledim senin GÜLVEREN Dertli söyler nimetinin adını Unutamaz hiç birinin adını Eksilir mi sarı çamın odunu Yeşilin özledim senin GÜLVEREN Altaş yazar kaleminin dilinden Kimse tutmaz zavallının elinden Kalınca uzakta taze gelinden Acı boğar beni güzel GÜLVEREN Ne söylesem ne dilesem ardı yok Sanmayın Ayhan'ın şimdi derdi yok Her şeyim var fakat şimdi köyüm yok Dağların özledim senin GÜLVEREN Ayhan ALTAŞ GÜLVEREN KÖYÜ http://turhanakturk.sitemynet.com       AKAN ÇEŞME Mevla'nı seversen bir su ver bana İçem doya doya lülenden çeşme Ne olur ki boşuna akma bir yana Öpem, kuçam sene, dilinden çeşme. her dilber ağzını sürmüştür sana Çokları mest ettin oldun bir ana Ne hana benzersin, ne de sultana Alsam da götürsem gülünnen çeşme. Güzeller toplanır senin başında Oturur dertleşir, beyaz taşına Seyreder bakarsın, kalem kaşına Zâr ağlar bekarlar, elinden çeşme. herkesin ateşin söndüren sensin Değirmen taşını, döndüren sensin Yolcuyu atından indiren sensin Giryan der, sarılsam belinden çeşme. M. Kökler Giryani   (1917 Erzurum doğumlu.Orta Okul mezunu.)   ===========   * Sitemizdeki eserlerin yayın hakkı ve sorumluluğu şairlerin-yazarların kendisine aittir   =============   Bütün Hakları Saklıdır © 2006 Görüş ve önerileriniz için webmaster'a mesaj bırakabilirsiniz